و سنگ قبرم بنويس اينجا مجال گريه نيست هرکي ميخواست

گريه کنه بهش بگين اون ديگه نيست

باورم کن مهیا که دوست دارم

            ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست

             درد تو بیجان خسته داریم ای دوست

               گفتی که به دلشکستگان نزدیکم

               ما نیز دلشکسته داریم ای دوست
               
             این شعر را تقدیم میکنم به عشقم مهیا

می روم دور از تو با دنیای خود عادت کنم

              بیا اخر من به این بیگانگی عادت کنم

میرسد روزی بی من سرکنی         میرسد روزی که مرگ دوست را باور کنی

میرسد روزی که در کنار عکسها         شعرهای کهنه ام را یک به یک از بر کنی

من که تو لاک خودم یه عمریه که مردم

نمیدیدی مگه هر روز سر خاک خودم بودم

                   همه عمر بر ندارم

                 سر از این خمار مستی

                   که هنوز من نبودم

                  که تو در دلم نشستی

          زندگی چیزی بود مثل یک بارش عید.یک چنار پرسار
          
            زندگی در ان وقت صفی از نور وعروسک بود

                    یک بغل ازادی بود

               زندگی در ان وقت حوض موسیقی بود

من به مهمانی دنیا رفتم   
                       
                        من به دشت اندوه  
                       
                        من به باغ عرفان

                     من به ایوان عاشقان رفتم
                  
                    من از پله های عشق بالا رفتم
                      
                        تا ته کوچهء شک

                      تا هوای خنک استغنا
                    
                      تا شب خیس محبت رفتم
                
                  من به دیدار کسی رفتم در ان سرعشق

رفتم رفتم تا زن
                       
                        تا چراغ لذت
                      
                       تا سکوت خواهش
                      
                       تا صدای پرتنهایی

یاد میاد مهیا به خاطر عشق توست

هرجا که سفر کردم تو

 همسفرم بودی

وز هر طرفی رفتم تو راهبرم بودی

          با هرکه سخن گفتم پاسخ ز تو بشنیدم

  بر هرکه نظر کردم تو در نظرم بودی

تو هم یه روز عاشق می شی دنیا بر

ات بهشت می شه

کاش می توانستم به تو بگویم که من نسیم پیچیده در شاخسار ارزوی توام.

همان نسیمی که دست نوازش به گونه هایت می کشد تا زمینه لبخندت مهیا شود.

کاش باور کنی که من تمام ثانیه ها را به انتظار باز شدن این پنجره می گذرانم

 و همین روزنه کوچک اما رو به مهر تو دلباز وعده گاه من است تا کنار تنهایی تو بنشینم

دست بگشایم و بگویم...

پروردگارا به من بیاموز که چون تو به دلها راه داشته باشم

به من بیاموز که چون تو ببخشم و خرسند باشم و

بیاموز که به داشته هایم غره نگردم

و به نداشته هایم دلتنگ!

خدایا! به من توانی ده که با تو بگشایم این طلسم جانسوز تنهایی را که تو زیبا ترین و با صفا ترین

پناهگاه منی...

                     "دوستت دارم"

راستش را نگفتم ...

اما " باور  ِ تو " ؛ هلم مي دهد تا ديوار حاشايي كه بلند است و آن قدر قد

مي كشم كه يادت برود دستم به دستت نمي رسد!

كجايي؟!!!

ببين ! حتي اگر همه ي برگه هاي دفترت را موشك بسازي ؛ عشق هاي

ارسالي بي جواب مانده ات ، برگشت نمي خورند...